بر روی یگانه برگ پائیزی

شبنم درختان جلوس کرده است

ارام است وهراسان

نکند نسیم تند پائیزی بر روی شانه های لرزانش

دوباره وبرای بارها بوزد…..

نکندرویاها ی شیرینش را در هم شکند

دلش می لرزد اما….طمانینه اش…. چه ارامش بخش است! نگاه خود را از ان مگیر

که هر سکوتش هزا بار تو را می خواند وهزار رویارا

برای تو تکرار می کند

یگا نه برگ تک درخت پائیزی

رویای شبانه ر وخاطراتش وزیبایی گذشته اش

همه را تقدیم شبنم با طراوتش می کند

وتو با هر نگاه تمامی اش را می ستانی

پس درود بر درخت… درود بر برگ… درود بر شبنم

ودرود بر تو که نگاهت را هرگز هرگز از انها

نمی ستانی