شنبه ۵ مرداد

صبح که شد راه افتادیم.در واقع هیچکس نمیدونست دکتر سعید پور چی میخواد به ما نشون بده!
… اولین توقف در شهر ایزد خواست وبرای صبحانه بود…عدسی!
…وقتی راه افتادیم سمت چپ اتوبوس ۳ تا هدهد خیلی زیبا رو در حال پرواز دیدیم که متاسفانه چون دوربینم دم دست نبود نتونستم عکسی بگیرم.مسیر چیزه خاصی نداشت.البته کسی هم به اطراف نگاه نمیکرد.
…توقف بعدی یه کارخونه سنگ بود که حدود ۲۰ دقیقه صرف بازدید از کارخانه و نیم ساعتی صرف خوردن میوه شد! کارخونه بزرگ بود و تمیز به نظر میرسید ولی پشت کارخونه… افتضاح بود که اصلا مهم نیست!!!!!

…بقیه ی مسیر رو همه خواب بودیم.اصلا نمیدنم کودوم سمت رفتیم و از چه شهری رد شدیم! فقط یه جاده طولانی که تموم بشو هم نبود! با کلی عشایر که کنار جاده چادر زده بودن.

… نهار تو یه پارک بودیم که اونم نمیدونم کجا بود!
… بالاخره اتوبوس متوقف شد و باید بقیه راه رو پیاده میرفتیم.یه روستا ی معمولی.چند تا مغازه، خانم گاوه ، گوساله اش و پیرمردی که کنار رودخونه سیب کال میفروخت و البته سکینه*!!!!!!

گفته میشد که اسم اونجا تنگه براق است! رودخونه ای که از بین دو تا کوه صخره ایی سرازیر بود.به روایتی بهشت گم شده!

آبی که از چشمه ی تنگه براق خوردم خوشمزه ترین و شیرین ترین آبی بود که تا حالا خوردم.واقعا نمیشه اونجا رو تفسیر کرد!

متاسفانه خیلی از عکسهای تنگه براق به خاطر رطوبت زیاد خراب شدن و دوربین خوب فوکوس نکرده.
…توقف بعدی؛ سد ملاصدرا.یه سد خاکی مثله بقیه سدها!
…بازهم اتوبوس مسیر طولانی رو طی کرد.و باز هم نمیدونم از کدوم مسیر و به کدوم سمت!خلاصه یک بار هم راه رو تو تاریکی گم کردیم و مجبور شدیم دور بزنیم!
…محیط بانی کافتر، مقصد آخر.
محیط بانی که کنار دریاچه کافتر قرار داشت.یه محیط بانی کوچیک.با کلی قایق.
اونشب خیلی از بچه ها از جمله خودم مریض شدیم که از شرح جزئیات معذورم!
وقتی داشتم با یکی از محیط بانها که خیلی هم جوون بود در مورد دریاچه صحبت میکردم،گفت:”دریاچه فردا صبح از همینجا میتونید فلامینگو ببینید!”
چادر ما اونشب نزدیک محیط بانی بود و کنار ۲ تا چادر دیگه.

… شب بخیر!