امروز دانشگاه بهشتی بودم.انجمن علمی زیست شناسی یک سمینار کشوری با موضوع “اکولوژی حفاظت” برگزار کرده بود.اولاش ناراحت بودم که چرا دیر رسیدم نتونستم استاد مجنونیان رو ببینم. اما وقتی دکتر کیابی رو دیدم شاید خیلی نظرم برگشت! چقدر پیر و داغون شده بود! دلم گرفت! این حسم وقتی بیشتر شد که مرتضی اسلامی (مدیر عامل انجمن یوزپلنگ ایرانی) گفت بیماری قلبیش شدید شده! خدایا از ته دل میخوام که اینا رو واسه ما نگه داری!
اگه امثال استاد مجنونیان ، دکتر کیابی، مهندس ضیایی و… اینها نباشه وضع محیط زیستمون چی میشه؟ اینها هستن و داریم اینطور درجا میزنیم.وقتی این پدران هم از بینمون برن…. خدا خودش کمکمون کنه!
ایشاا…. که همیشه صحیح و سالم بمونن! اما چیزی که بیشتر آزاردهنده است اینه که ما عادت کردیم تا یکی از ما پیر و بازنشسته میشه، همه فراموشش میکنیم! کاش الان هم به اندازه قبل برای این استادهای عزیزمون و حرف های باارزششون احترام قائل باشیم! یادمه یکی از اساتید آموزشکده درباره ی مهندس ضیائی گفتند که این اساتید دارن به فراموشی سپرده میشن، درحالیکه اونها از ته دلشون میخوان که باز به آموزشکده برگردند.
کاش میشد که باز هم از علم و تجربه ی این بزرگان استفاده کنیم!
هوس دیدن استاد مجنونیان کردم !!!
kiabi fogholadast. hich ensaniro be bozorgie ishun nadidaam va nashnidam