آخه قراره دانشجوی خارجی بگیره! بالاخره زشت جلو خارجی ها،

چمن هامون علف باشه،

سالنمون کوچیک باشه،

انتخاب واحدمون کتیبه ای باشه،

وب سایتمون میراث فرهنگی باشه،

آب سرد کنمون چشمه باشه،

آبه گرممون آرزو باشه،

دستشویی مون تاریک خونه باشه،

شیر های آب برقی نباشه،

وای اگه که اینترنتمون قطع باشه!!

یا اگه به جای گوشت تو کباب هامون آسفالت باشه،

خیلی چیزها زشته!

زشت تر از همه اینکه ما خارجی نیستیم!

ای اهالی اول شیخ آباد به خدا؛

I’m a student too!

فتبارک الله احسن الخالقین! :-$

اما آب که از سر بگذره چه ۱ وجب چی به اندازه روغن آشی که … واسه دکتر گشتاسب پختن!

۵ ترمه که شدم!

خیلی ها بهم گفتن حرف نزنم! برای مدتی سکوت کردم تا یادم بره.چیزی نگفتم. هر بلایی خواستن سرم آوردن! جرمم این بود که از نظرم دفاع کردم. اما دیگه علنا حرفمو میزنم!

حکم ریاست دکتر فاضل توسط دکتر محمدی زاده صادر شد و بالاخره مخالفان دکتر گشتاسب به چیزی که میخواستن رسیدن. اما کدومتون می فهمید چرا؟ من هیچ مشکلی با دکتر فاضل ندارم.میدونم شخصیه که مدیره.میدونم شخصیه که کار بلده ولی میخوام بفهمم مشکل دکتر گشتاسب کجا بود؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این روزها حتما آموزشکده رو دیدین.کسانی که مخالف دکتر گشتاسب بودند هم از کارهاش به وجد آمده بودن.آموزشکده تو این مدت کوتاه داشت زنده میشد.داشت جون میگرفت.(حرفی که امشب به هر کی این خبرو دادم بهم گفت!!!!)داشت به جایی که لیاقتشو داشت میرسید.داشت آموزشکده میشد.اما نذاشتن! نذاشتن!

نمیتونم بنویسم! پس ادامه نمیدم.

و فقط متاسفم! برای همه ی خستگی های استاد عزیزم! خستگی هایی که همه داشتن میدیدن از کار زیاد!

متاسفم واسه همه زحماتی که کشید!

متاسفم واسه همه کمک هایی که کرد!

متاسفم واسه همه دزدی هایی که نکرد!

متاسفم واسه همه تهمت هایی که نزد!

متاسفم واسه همه صبر و بزرگواری که تو این مدت به ما آموخت!

متاسفم واسه همه رویاهای قشنگمون!

متاسفم واسه آموزشکده!

متاسفم واسه استادی که شکسته شد!

و تا ابد عاشقت میمانم استادی که به حق زندگی را باید از تو آموخت!

دکتر حمید گشتاسب!

زنگ زده زنگ زورخونه

اینجا پشه پهلوونه!

هر کسی نارو بزنه،

این روزها مرد میدونه!

مدتی در کتابخانه فرش انداحته بودند و نمار میخوندیم.مدتی بیرون.مدتی خوابگاه.مدتی اتاقکی که جلوی خوابگاه ساختن.مدتی سالن تربیت بدنی و …!!!!

یادش بخیر مدتی نمازخونه در کلاس ۷ فعلی قرار داشت.بین قسمت آقایون و خانوما پرده ای وجود نداشت.جکی شده بود این قضیه! این میگفت آقا برو جلو، اون میگفت خانوم برو عقب!!! آخه کنار هم که نمیشد نماز خوند!

خلاصه اینکه میگن محتضر رو به وقت احتضار جایی ببرید که نماز میخونده! من رو(ایشا الله ۷۰۰-۸۰۰ سال دیگه) خواستید میتونید وسط راهرو هم بخوابونید به وقت احتضار! احتمالا تا اون موقع ۱ بار هم نماز تو راهرو برگزار میشه!

برای دوستان فارغ التحصیل که نمیدونن الان نمازخونه کجاست بگم که کلاس ۵ قدیم(روبروی اتاق دکتر سعید پور) به ۲ بخش نا مساوی تقسیم شده که بخش بزرگ برای نمازخانه آقایون و بخش کوچیکتر به خانوم ها اختصاص پیدا کرد.البته اینم بگم که ما امروز به دکتر گشتاسب اعتراض کزدیم و موفق شدیم طی یک حماسه ی بزرگ بخش کوچیک رو از خانوم ها بگیریم و بخش بزرگتر نمازخونه رو بهشون تقدیم کنیم!!!

به امید پیروزی های بیشتر!

خودم برای اولین بار ۱ گله ۱۰۰ تایی قوچ و میش دیدم در این سفر که واقعا هیجان انگیز بود و همین طور یک افعی البرزی که فیلمم خوب شد ازش ولی عکسهام خوب نشد.

از خانم طیرانی هم که برای خریدها کمک کردن تشکر میکنم.(این اردو با اردوی جهادی بسیج در روستای خجیر هماهنگ برگزار شد.)

عکس یادگاری بچه ها با یک بزغاله:

برای دیدن عکس بزرگ کلیک کنید.

۲ روز پیش آخرین امتحانشون رو هم دادن و خداحافظی کردن با آموزشکده.چون تهران کار داشتم نتونستم زیاد پیششون بمونم و سریع باهاشون خداحافظی کردم.

یادش بخیر اولین نفری که ازشون دیدم تو روز ثبت نام سید صالحیان بود.یه بچه غد اهل شهر ری! پسر با حالی بود.

بعدش خانم جهاندیده؛ با خواهر و مادرش اومده بود.خواهرش تو دانشگاه بهشتی درس میخوند و این بنده خدا با اون پیش زمینه اومده بود آموزشکده! اون روز کلی عصبانی بود!

سومین نفر هم که دیدم مجید غفاری بود.با باباش و داداشش اومده بود.۳ تا کت شلواری مشکوک!!!

دیروز موقع خداحافظی با مجید وهاب زاده گفتم این ۲ سال خیلی خوش گذشت! ازم پرسید واقعا؟

آره! واقعا! ۸۶ ای ها خیلی با مزه و متفاوت بودن.غلامرضا حسن پور و علی آقاجانی که دیگه پت و مت کلاسشون بودن و … آخر طنز!

باقر و هامون چهره های خشنی داشتن اما دلشون خیلی کوچیک بود.

بهنام! بچه اقلید.عشق هیتلر! هر وقت منو میدید سلام نمی کردیم. مثل این سرباز های نازی دستامونو میوردیم بالا و های میگفتیم!!

حبیب!  خیلی خیلی بی حاشیه بود!فکر کنم تو عمرش بیشتر از ۱۰ کلمه حرف نزده باشه!!

بهادر سیری؛ اولین کسی تو ۸۶ ها بود که باهاش رفیق شدم.همون ماه اول بود که اومد تو تیم فوتبالمون.

وحید مختاری؛ بچه قمی که شباهتی به قومی ها نداشت!!! آدم گرم و دوست داشتنی بود.

محمد کاشان؛ عشق خروس! اون اولا همه حرفش در مورد جنگ خروسها بود.یادمه همه جای تختش تو خوابگاه عکس خروس بود.

فردین کریمی؛ خیلی با احترام و سنگین رفتار میکرد.زیاد گرم نمیگرفت.بالاخره کرد بود دیگه! یه مرد واقعی!

محمد احمدیان؛ این یکی دیگه خیلی خیلی کرد بود! ولی خوب گرم میگرفت.خیلی کمکم میکرد تو آموزشکده.مرسی محمد!

موسی شمسایی؛ موسی از اول سرش تو کار خودش بود.پیش عطایی دنبال یاد گرفتن.البته این آخریها شماره ۴ ترنم باران رو چاپ کرد که کاری متفاوت بود.مثل خودش!

مجید غفاری؛این یکی که بهترین دوست حال حاضر من که خیلی هم دوسش دارم.البته با زحمت فراوان و پشت کاری که داشت ۵ ترمه شده و همچنان در خدمت بچه های آموزشکده هست!!!!!!

مجید وهاب زاده؛پسر خوب و با پشتکاری بود.با وبلاگ سولماز و لهجه ی شیرینش!

مجتبی تقی زاده؛ پاک ترین و دوست داشتنی ترین پسر آموزشکده توی تمام ورودی هایی که دیدم.واقعا کارش درست بود.

حمید عسگری؛ اوه حرفشو نزن! خیلی دیگه غد بود! با اون دمپاییش!

ساسان؛ذهن زیبا! امیدوارم اون قطاری که میگفت رو بتونه اختراع کنه.محض اطلاع کسایی که از پروژه خطیر قطار بی اطلاع هستن بگم که این قطار قراره بدون توقف مسارفر هاشو پیاده کنه!

سجاد سوری؛ اطلاعاتی در دسترس نیست!!! فقط جدا بچه با جنبه ایی بود.

علیرضا گل محمدی؛ معروف به آقای دانلد! تقریبا کله اینترنت رو تا حالا دانلد کرده! فکر کنم فقط پالاس رو تا حالا نیومده!

محمد طاهری؛استیل بستکبالی! با اون قد بلندش اگه میرفت بسکتبال موفق میشد.یه وانت معروف هم داشت!

رزگار؛ بنده خدا همیشه بهم میگفت رد پای گورخر براش بیارم که همش یادم میرفت! آخرشم براش نیاوردم!

بچه های ورودی ۸۶!

خداحافظ،دلم براتون تنگ میشه؟؟؟؟؟؟

باید اعتراف کنم سفر کویر امسال فوق العاده بود!

نمی دونم حرفهایی رو که میزنم باید از کجا باید شروع کنم.

تو قصر بهرام ۳ نفر بودن.محیط بان شاه حسینی، پسر شاه حسینی با نام سجاد و یک سرباز محیط بان به نام آقای شیرین بیان.بهتره از همین مستر سرباز شروع کنیم!

پسر لاغر اندام اهل گرمسار(!) که سربازیه سختی داشت.۱۵ روز کار-۱۵ روز استراحت.شبها قلیون به راه بود و اکثر مواقع تو قصر بود و تلویزیون نگاه میکرد.گاهی هم تمرین ویولن میکرد! از تمام نکات جالبتر اینکه مدرکش کاردانی بود! تا اونجائیکه من میدونم سازمان فقط دیپلم برای امریه بر میداره! حالا اینجا چه تبصره ایی وجود داره؟

اینم اضافه کنم: روزی که رفته بودیم گرمسار شماره داداشش رو بهم داد تا زنگ بزنم و برم ویولن رو ازش بگیرم! روزهای آخر که واقعا مشکل داشتیم وقتی ازش خواستیم که ما رو با موتور تا یه جا ببره تا موبایل آنتن بده و خانواده هامون رو از نگرانی در بیاریم گفت:”نه! مسئولیت داره!” اینم یه نوعشه دیگه!

———–

شاه حسینی مرد خیلی خوبی بود.اعتراف میکنم چیزی برامون کم نذاشت.هر اطلاعاتی خواستم بهم داد(البته از نوع علمی!).خیلی کمکمون کرد.اما شب سیزده به در که ما به این خیال بودیم که آقای محمدی میخواد فردا صبح ما رو ببره پیشوا اون چون می خواست سیزده به در با خانوادش باشه شبونه با پسرش و محمدی ماشین رو برداشتن رفتن! اینم یه نوعه دیگش!

———-

سجاد پسر بدی نبود.ولی اصلا شباهتی به پدرش نداشت.فکر کنم راهنمایی بود.خیلی پسر پر رو و حسودی بود.خیلی اعصابمون رو میریخت بهم.مثلا یکبار دوربین شکاری منو گرفت و فرار کرد! گفت ممنوعه! یا مثلا ….

خلاصه بدجوری اعصابمون رو ریخته بود بهم! یه بار که تو اتاق نشسته بودیم دعوتش کردیم بیاد تو.به بهونه بازی گرفتیم تا میخورد زدیمش!!!! خودشم نفهمید چی شد! بنده خدا!

———

آقای محمدی، دقیقا نمی دونم سمتش چیه.ولی یه جورایی معاون رئیس پارک بود.یه بار هر چی التماسش کردیم بذاره یه نفرمون با شاه حسینی بره سیاه کوه چند تا عکس بگیره، نذاشت.

۱ روز بعد از سیل دوستانش اومدن قصر.جناب محمدی هم اونجا تشریف داشتن.شاه حسینی و چند نفر دیگه که از گرمسار اومده بودن سوار موتور شدن و رفتن ببینن خسارت سیل چقدر بوده.من که همچنان رو ماشین کار میکردم(البته با کمک یکی از دوستای همون آقای محمدی که خیلی چهرش واسم آشنا بود) وقتی داشتم برمی گشتم تو قصر خیلی اتفاقی شنیدم که محمدی به یکی از دوستاش گفت ماشینو بذار اینجا با ماشین اداره بریم!!!!! حالا کجا؟ الله اعلم! البته از بی سیم یه چیزایی شنیدیم ولی…

تا شب که محمدی تنها برگشت.(اون گروه چند نفر بودن.وقتی محمدی اینا رفتن بقیشون چند ساعت بعد با  اون ماشین که به جاش با ماشین اداره رفته بودن رفتن.)

————-

همه چیز اونجا مشکوک بود! چرا وقتی ما می رفتیم بیرون و برمیگشتیم زیپ کیفها باز بود؟ چرا یه لیوان از نوشابه ایی که ما هنوز پلمپش رو باز نکرده بودیم کم شد؟ و مهمتر از اینکه چرا ماشین خراب شد؟ خراب شدن ماشین یکی از بدترین اتفاقات ممکن بود که همه چیز رو ریخت بهم! شب خیلی راحت برگشته بودیم قصر و خودم ماشین رو خاموش کردم ولی صبح روشن نشد!

حالا جالبتر اینکه وقتی با کلی بدبختی ماشین رو رسوندیم به تعمیرگاه معلوم شد که یه دوست عزیزی زحمت کشیده بودن و تو روغن ماشین شکر ریخته بود! بله! شکر! واقعا نمیتونم درک کنم چرا؟ ولی تجربه ی خوبی بود! این از کدوم نوعشه؟نمیدونم!

————-

کویر! خیلی سرسبزتر از اونیکه فکر میکردیم بود و خاطرات قشنگی رو واسمون یادگار گذاشت.

از راست به چپ:من، بهروز باقری، بابک بهمن خواه، یونس سعادتی، آقای شاه حسینی، حمید بخشی

روز ۶ فروردین روز حرکتمون به سمت پارک ملی کویر بود.ساعت ۹ صبح پیشوای ورامین با بچه ها قرار داشتم.بابک طبق معمول دیر کرد!خلاصه بعد از خرید حدود ساعت ۱۰ از پیشوا خارج شدیم و به سمت پاسگاه مبارکیه حرکت کردیم.هوا نسبتا خوب بود.نه سرد، نه گرم.

پاسگاه مبارکیه: تغییر خاصی نکرده بود.فقط از پارسال تا حالا یه دکل سپاه اضافه شده بود.اونجا زیاد معطل نشدیم.اسم هامون رو پرسیدن و خیلی راحت وارد منطقه شدیم.فقط موقع ورود مامور سپاه بهم گفت: تا ۳۵ کیلومتر توقف نکن و از جاده هم به هیچ وجه خارج نشو! منم گفتم:چشم!

…یونس جلو نشسته بود و بقیه(بابک، حمید و بهروز) پشت وانت بودن.بعد از ۳۵ کیلومتر یه جا توقف کردیم تا یکم اطراف جاده رو ببینیم.

     

آثار سپاه همه جا دیده میشد.پوکه، خرج RPG و …
نکته:بر خلاف اون چیزی که به نظر میرسه، سپاه این روزها شده ناجی محیط زیست! درسته که سر و صداش موجب ترس حیات وحش میشه. ولی اینکه هر کسی نمیتونه وارد منطقه شه، وقتی حفاظت مامور های سازمان انقدر ضعیفه…

…یه جاهای که تو سرازیری بود ماشین رو خاموش میکردیم.یکم هول میدادیم یکم میشستیم! به قول بچه ها سوخت سبز!

…نزدیک قصر بهرام شدیم.خاطرات جالبی اونجا نداشتیم.بر خلاف انتظارمون اونجا خیلی شلوغ بود. شاید ۲۰ تا ۳۰ نفر بازدید کننده اونجا بودن.بعضی ها هم که بلند آهنگ گذاشته بودن و …. محیط بان آقای شاه حسینی بود.فکس مجوزمون نرسیده بود دستش.ولی قرار شد بیسیم بزنه و بپرسه.

…وسایلمون رو بردیم تو اتاقی که بهمون داده بودن گذاشتیم.آقای شاه حسینی اومد گفت:”مجوز شما رسیده گرمسار ولی شما حق رفتن به سیاه کوه ندارین!فقط میتونید بین قصر بهرام، حرم سرا و کاروان سرای عین الرشید حرکت کنید.چون مجوز شما واسه اینجاست!” ما هم که حالمون گرفته شده بود، هر چی گفتیم بابا ما درخواستمون رو واسه اونجا نوشتیم! گفت همینی که هست!

…قرار بود ۱۱ فروردین بعد از ظهر خونه باشیم.یکی از بچه ها به خانوادش نگفته بود که موبایل اونجا آنتن نمیده.با آقای شاه حسینی صحبت کردیم قرار شد فردا ما رو تا یه جا ببره که موبایل آنتن بده.

…باید از جاده سنگفرش میرفتیم.یه جایی بود که چند تا سنگ چیده بود روهم.فقط اگه اونجا می ایستادی موبایل آنتن میداد! صحنه خنده داری بود! من هم رفتم چند تا عکس بگیرم:

 
 
 

چند تا سلیم و ۲ تا آنقوت و … دیدم که متاسفانه نتونستنم عکس خوبی از آنقوتها بگیرم.
عصر همون روز هم که آقای شاه حسینی برای گشت میرفت منو با خودش برد.خدا خیرش بده! یه موتور ۴۰۰ از شکارچی گرفته بود و تا میتونست سرعت میرفت! من هم که مشغول عکس گرفتن بودم و  اون رو نگرفته بودم! یه دفعه هوس پرش کرد بدون اینکه چیزی بگه از جاده خرج شد و با تمام سرعت رفت بالای یه تپه!
یهو دیدم خودم رو هوا دارم پرواز میکنم و شاه حسینی و موتورش اون پائین هستن!!!!!
به قول یکی از دوستام، یا باب الحوائج!
خلاصه شانس اوردم که رو کمر شاه حسینی فرود اومدم! و باید اعتراف کنم حرفه ایی بود و موتور سواریش حرف نداشت!

اینم یه غروب رویایی که از شرق دریاچه نمک گرفتم!

…روز بعد به گشت زنی در اطراف عین الرشید پرداختیم و ۲ تا میش و ۱ بره دیدیم.جالب بود! زیاد از ما نمی ترسیدن.انگار نه انگار ما آدمیم!

ادامه دارد….

——————-

میدونم خیلی دیره.ولی الان وقت کردم آمادش کنم!

مطلب ارسالی به پالاس(آقای مسعود یوسفی)

منطقه پروند در شهرستان سبزوار قرار دارداین منطقه یکی از بهترین مناطق تحت مدیریت
سازمان محیط زیست در منطقه رویشی ایرانی تورانی است. من  طی سفری که به منطقه داشتم
از نزدیک با آن آشنا شدم ، سفر یک روزه همراه با آقای مهندس خانی رئیس اداره
محیطزیست شهرستان سبزوار ( یکی از بهترین کارمندان سازمان حفاظت محیط زیست که
لطفشون شامل حال همه دانشجویان رشته محیط زیست میشه و به نظر من اگر تمامی مسولان
محیط زیست در همه سطوح اینقدر به دانشجویان در جهت افزایش سواد محیط زیستی کمک می
کردند ما دیگر دانشجوی در سطح کشور نداشتیم که حیات وحش را نشناسد) و صیاد شیخی یکی
از دوستانم. برای اولین بار زاغ بور را توی منطقه پروند از نزدیک دیدم. برایم خیلی
جالب بود .پرنده ای بسیار زیبا از خانواده کلاغها پرنده ای بسیار سریع که در یک چشم
بر هم زدن چندین متر از مکان اولیه خودش فاصله می گرفت  اما به خاطر رنگ روشنش میشد
با چشم لابلای بوته ها دنبالش کرد .از ماسه بادی های منطقه براتون بگم که واقعا
رویایی بودندو مکان زیستی هستند برای انواع حیات وحش. منطقه در نزدیکی مرز استان
سمنان است به طوری که کوهای ذخیره گاه زیست کره توران از دور نمایان بود .سفر، سفری
بود که سواد من را در زمینه پرندگان افزایش داد با اطلاعاتی که آقای مهندس خانی
داشتند قطعا هر دانشجوی دیگری هم  جای من بود اطلاعات خوبی کسب می کرد . راستی یک
نشریه به اسم پودوسز تو ایران چاب میشه که در واقع اسم آن اسم جنس زاغ بور می باشد
که مقاله های خیلی خوبی را چاپ میکنه کسانی که علاقمندند میتونند از این نشیریه
استفاده کنند این آدرس نشریه است.

    http://www.wesca.net/podoces/podoces1.html

ضمیمه/
نقشه پراکندگی زاغ بور:

از اتوبوس پیاده شدم.بچه ها هم پشت سر هم یکی یکی پایین اومدن.هادی، میثم، بابک، حسین، فرهاد، شهرام،دخترها.
۲ روز بود که بابک دعوا کرده بودم و با هم حرف نمیزدیم! ولی اونموقع… وقتی از اتوبوس اومد پایین همدیگه رو بغل کردیم و زدیم زیر گریه… تمام خاطراتم  تو این ۲ سال از ذهنم گذشت.از سفر اولمون به کویر که دوستیمون شروع شد،امتحانهای ترم اول،درخت توت و امتحان گیاهشناسی،استخر آموزشکده و درس خوندنا(!)،تقلبهای از راه دور!،سفر خجیر،کلاسهای پیام نور،چیتگر رفتنها،جشن دانشجویی،سفر دوممون به کویر،خیرود کنار و ساحل دریاش و یک هفته کارورزی که به خاطره ها ملحق شده بودن.
یه مدت انقدر با بابک بیرون میرفتیم حدود ۲ ماهی اون رو بیشتر از خونوادم  میدیدم! یادش بخیر اون روزا قشنگترین روزای عمرم بود.بااینکه خیلی سرم شلوغ بود ولی از تک تک لحظاتش لذت میبردم.یادمه فقط شنبه ها صبح خونه بودم.کلاسهای آموزشکده،کلاس ICDL، کلاسهای پیام نور،تدریس خصوصی و کارهای انجمن یوزپلنگ ایرانی.وقت سر خاروندن هم نداشتم!
بگذریم.بعد چند قیقه گریه از هم جدا شدیم.دیگه همه پیاده شده بودن.اتوبوس حرکت کرد.تازه فهمیدم یونس چه حسی داشت!تازه اون تنها بود و ما ….
همین جور که اتوبوس داشت میرفت بچه ها از تو اتوبوس برامون دست تکون میدادن…
بهروز ، ناصر،سعید،حمید حیدری،مجتبی خاکپور و…
هنوز اون صحنه جلوی چشامه.اتوبوس حرکت کرد انگار آموزشکده داشت ازمون دور میشد! بدون هیچ تردید و شکی! انگار بودن ما براش فرقی نداشت!
دیگه همه چی تموم شده بود!
…کمی جلوتر همه سوار ماشین شدیم . من ،هادی،حسین و فرهاد.وسطهای راه بودیم که حمید بخشی بهممون sms داد گفت که رسیده خونه(منطقه ی …!).ماشین که رسید آزادی با بچه ها خداحافظی کردم.دقیقا ساعت ۱۰ شب بود.یکی از فامیلهامون زد.اولین خبر بد بعد کارورزی رو بهم داد! فکر نمیکردم انقدر زود بعده ۱ هفته بیخیالی همه چی به حالت قبلی برگرده! بازم …
بعد اون تماس حدود ۱۰٫۳۰ بود که رفتم ماشین بگیرم.ماشین نبود.مجبور شدم برم آریا شهر،از اونجا میدون نور و ….
باید یه ماشین دیگه سوار میشدم تا میرسیدم خونه.ماشینی گیرم نیومد جز پیکان وانت!
پشت وانت سوار شدم.نشسته بودم و به مناظر تهران نگاه میکردم.وانت تو اتوبان ستاری باسرعت حرکت میکرد و من به اون هفته ایی که گذشت فکر میکردم و ستاره هایی که دیگه بالای سرم نبودن!

پایان.

—————————————
اینم از سفرنامه ی کارورزی.سفری که زیبا بود!
یه قسمت مونده که مربوط به کارورزیه ولی سفرنامه نیست.سعی میکنم  تا آخر هفته بذارم.

ادامه دارد….

—————————————-
در حاشیه:
ببخشید که این چند روزه غیبت داشتم.سرم خیلی شلوغه! ممنون از دوستانی که لطف کردن و کامنت گذاشتن. شاید مجبور شم یکی رو استخدام کنم! به شرط اینکه من رو بیمه کنه! و حقوق هم نخواد!

قرار بود صبح ساعت ۴ حرکت کنیم.بازهم همون قصه ی همیشگی و عقب موندن ما! دیگه بعد از اون پارتی شبانه و چند ساعته حقم داشتیم خواب بمونیم!
…اتوبوس تو تاریکی حرکت کرد و همه تو اتوبوس خوابیدیم.نزدیکهای اصفهان دوباره به لطف یکی از بچه ها همه به جز حمید بخشی که استاد خوابه از خواب بیدار شدیم!
… رسیدیم کلاه قاضی.محیط بانی کنار جاده اصلی اصفهان-شیراز درست بالای کوه قرار داشت.کاری اونجا نداشتیم جز اینکه صبحانه بخوریم ،گوشیها رو شارژ کنیم و بریم تو منطقه.آقای محمدی(آشپز) گفت با خودتون آب زیاد بردارید که تا شب تو منطقه اید.

…اتوبوس حرکت کرد و وارد جاده اصلی شد.کمی جلوتر از دوربرگردون دور زد و در مسیر سمت اصفهان قرار گرفت.سمت راست جاده یه جاده قدیمی بود که محیط بان منطقه(آقا مرتضی، که اتفاقا از دانشجویان کارشناسی آموزشکده هم هست) میگفت جاده قدیمی اصفهان – شیرازه.ورودی جاده با یک زنجیر بسته شده بود.بعد از اینکه آقای محیط بان قفل رو باز کرد اتوبوس به حرکتش ادامه داد.اول کنار یه استخر که گویا تامین کننده آب آبشخورها بود توقف کردیم.از دور هم یه معدن دیده میشد.که منظره منطقه رو خیلی زشت کرده میکرد(به گفته ی همون محیط بان تو منطقه ی کلاه قاضی ۲۰۰ معدن وجود داره!).در واقع از نظر خیلی از بچه ها کلاه قاضی منطقه ی زشتی بود! یعنی به اندازه قمشلو و موته قشنگ نبود.کوهها صخره ایی بودن و یه ذره بد فرم.

…هوا بس ناجوانمردانه گرم بود! همه تو اتوبوس مشغول کار خودشون بودن و ته اتوبوس هم مثله همیشه “مجمع ترانه خوانان گم شده!” نمیدونم کی اول اون دسته آهو رو دید ولی یه دسته آهو که تعدادشون هم کم نبود با سرعت خیلی زیاد از سمت چپ جاده با سرعت و در فاصله ۲۰ متری اتوبوس به سمت راست جاده پریدن.از سمت راست هم یه دسته دیگه بهشون ملحق شدن.بیچاره آهو ها حول شده بودن.نمیدونم چرا ولی چند کیلومتری رو با سرعت زیاد در فاصله ی ۱۰۰ متری سمت راست اتوبوس میدویدن!که یکی از قشنگترین صحنه های کارورزی مون رو ساختن.جاده توی دشتی بود که ۲ طرفش رو ۲ تا رشته کوه محصور کرده بودن.در اصل آهو ها نمیتونستن از ما دور شن و بخاطر غریزه شون نمیتونستن به این فکر کنن که اگه وایسن ما خیلی راحت ازشون دور میشیم!
… کمی جلوتر دشت بازتر شد و آهو ها کم کم ازمون دور شدن.اتوبوس به سمت راست پیچید.قرار بود بریم به یه آبشخور که اگه اشتباه نکنم بهش میگفتن “توت” یا یه میوه دیگه! دیگه داشتیم به کوهها نزدیک میشدیم برای همین اتوبوس آروم تر حرکت میکرد.مهندس عطایی گفت بچه ها سمت راست رو ببینید.یه بز بود که داشت از آبشخور برمیگشت.محو تماشای اولین بزی بودیم که تا حالا دیده بودیم که …
تو اون لحظه خیلی از بچه ها گفتن:”وای خدای من!” و عبارات دیگه در همین مظمون!(البته در این باب؛ میثم خسروی که خارجیه کلاسمون عادتشه که میگه:”Oh! My God!” که من حواسم بهش نبود!)
داشتم میگفتم! محو تماشای اولین بزی بودیم که تا حالا دیده بودیم که …وای خدای من! یه گله پازن بودن! دیگه همه از جاشون پریدن!فاصلمون خیلی خیلی نزدیک بود! شاید ۱۰۰ متری کوهی که کل و بز ها داشتن ازش بالا میرفتن! دیگه دکتر به آقای دودانگه گفت وایسه.همه سریع پیاده شدن.من و آقای عطایی هم که عکاس بودیم، دویدیم تا بریم نزدیکتر.من که انقدر ذوق زده بودم که فقط دستم رو دکمه ی دوربین فشار میدادم و تند عکس میگرفتم! خیلی از عکسهام به خاطر این عجله خراب شد! دهن همه بچه ها باز مونده بود! فک خود من هم نزدیک بود بخوره زمین!!! بعدا تو عکسهام که نگاه میکردم یه بزغاله رو با مادرش تو عکسهام پیدا کردم.

…رسیدیم به آبشخور.خشکسالی امسال به شدت روی آبشخور تاثیر داشته.آب خیلی کمی میومد.که اینهم مشکلات منطقه رو چند برابر میکرد.موقع برگشت به سمت اتوبوس چند تا آگاما دیدیم.

…وقتی به اتوبوس رسیدیم فهمیدیم که چند تا از بچه ها از جمله یونس که جز گروه ما بود بدون اجازه دکتر گشتاسب از ما جدا شدن که خیلی دکتر رو ناراحت کردن.به همین دلیل دکتر به ۲ تا محیط بان که با موتور اونجا بودن گفت برین بهشون بگین که کجا بیان.خداییش اونهمه راه رو بدون آب و تو اون گرما پیاده اومدن حقشون بود.(البته از اون جایی که یونس هم با اونا بود و با این کارش اعتبار گروه ما موسوم به”گروه بین المللی نوآورانِ کارورزی” رو خدشه دار کرده بود.همون شب تو جلسه رسمی گروه که به ریاست ناصر باقری(سزار) و ما(اعضای سنا) برگزار شد به طرز شایسته ایی محاکمه و اعدام شد!)
…مقصد بعدی یه چاه آب بود.که قرار بود ناهار اونجا باشیم.بعد از اینکه رسیدیم من راه افتادم و کمی دور و اطراف اونجا گشتم.
و هوا همچنان ناجوانمردانه گرم بود!
وقتی برگشتم پوست دستم به شدت قرمز شده بود و میسوخت!
…نزدیک چاه یه استخر پرورش ماهی بود.بچه ها داشتن یکی یکی توش شیرجه میزدن.تقریبا هممون پریدیم تو آب و بعد شنا هم یه ۱۰ تایی از ماهی ها رو کباب کرده و نوش جان نمودیم!

…وقتی برگشتیم پاسگاه بعضی از بچه ها رفتن دیدن دوستان و فامیلهاشون که اصفهان سرباز بودن.بابک هم که هنوز کنکور پیام نور رو در پیش داشت رفت بالای صخره ها درس بخونه.من و بهروز هم رفتیم بالای کوه نزدیک پاسگاه سراغ غاری که اونجا بود.
… شب شد.آخرین روزی بود که با دکتر میگونی درس داشتیم.قرار بود شب دکتر سعیدپور بهمون ملحق بشه و بریم استان فارس.۴ روز رویایی رو تو استان اصفهان گذرونده بودیم.
بعد از شام خوابیدیم تا شاید ، صبح بشه…

محل چادر ما که بازهم خارج از محیط بانی و دور از بچه ها بود

ادامه دارد…

——————————-
در حاشیه:
*یه نکته خیلی مهم.بچه هایی که میخوان از عکسهای این وبلاگ تو گزارش کارورزی شون استفاده کنن به هیچ وجه حق ندارن آدرس وبلاگ و اسم من رو از زیر عکس ها ببرن.مطمئنا من با دکتر میگونی صحبت میکنم و این اشخاص نتیجه کارشون رو خواهند دید.

*به خاطر مودم من واسه ۲۰۰ -۳۰۰ سال پیشه و سرعتش پایینه.مجبورم عکسها رو گاهی با کیفیت خیلی پایین تو وبلاگ بذارم.اگر کسی عکس خاصی میخواد میتونه به من بگه که عکس اصلی رو بهش بدم.البته بعد از اینکه گزارش کارورزی رو تحویل استاد دادین!

قرار بود صبح زود بریم به دوربین تله سر بزنیم.من یکم دیر از خواب پاشدم! وقتی داشتم میدوییدم که برم پیششون از دور دیدم که دارن برمیگردن.اونطور که دکتر میگونی میگفت جلوی دوربین رد پلنگ دیدن!دوربین هم فقط یه عکس گرفت بود.

صبح موته و پاسگاهی که ما اونجا بودیم

…قرار بود به سمت پارک ملی قمشلو حرکت کنیم.بازهم گروه ما دیرتر از همه وسایلش رو جمع کرد!وقتی که همه تو اتوبوس نشسته بودن ما تازه داشتیم چادرمون رو جمع میکردیم!
نکته جالب اینکه وقتی داشتیم با یکی از محیط بانها خداحافظی میکردیم،بدون شوخی گفت برید که از دستتون راحت بشیم! خلاصه راه افتادیم.تو راه اتفاق خاصی نیوفتاد به جز معطلی که به خاطر پنچر گیری اتوبوس داشتیم.

…توقفگاه ما تو قمشلو قلعه ی ظل السلطان بود.جایی که میگفتن مارهای جعفری زیادی داره.از جاده تا قلعه با اینکه مسیر طولانی نبود ولی تونستیم یه ۷-۸ تایی میش و حدود ۳۰-۴۰ تا آهو ببینیم.نمای کلی قمشلو شباهتی به موته نداشت.کوههای بلند و با فاصله ی زیاد از هم.گاهی تعداد زیادی کوه کنار هم بودن ولی بین اون چند تا کوه با کوههای بعدی خیلی فاصله بود و این حالت منظره ایی فوق العاده رو به وجود آورده بود.البته قمشلو خشکتر از موته به نظر میرسید.

نمای کلی قمشلو

… بعد از ناهار و نماز به سمت غرب قلعه حرکت کردیم.اتوبوس تا یه جاهایی ما رو جلو برد ولی خیلی زود پیاده شدیم.مسیرمون رو به سمت شمال تغییر دادیم.اتوبوس هم مسیرش رو به سمت غرب ادامه داد.همه به اتفاق یکی از محیط بانها به مسیرمون ادامه دادیم.یه چیزی کاملا مشخص بود! و اون این که با راه رفتن توی جاده و اونم با صدای بلند بچه ها این غیر ممکن بود که بتونیم چیز خاصی ببینیم.برای همین من،بابک،یونس و مصطفی از گروه جدا شدیم و به سمت غرب و بالای کوهها رفتیم.

…من و بابک بازهم از اون گرو ۴ نفره جدا شدیم.به یه جایی رسیدیم که خیلی مشکوک به محدوده ی حضور  پلنگ بود.غیر از چند تا جای پا و سرگین یه سوراخ پیدا کردیم که احتمالا قبلا متعلق به یک موش بوده.(اگر حدس ما درست بوده باشه)آقا پلنگه از گشنگی خواسته که موش بخوره.با چنگالاش گودالی شاید به عمق ۲۰ سانت کنده بود توی این گودال جای چنگال هاش کاملا مشهود بود.(البته ما درست چنگالها رو نمیشناسیم و این رو از جای بزرگ چنگالها میگم).
اون محدوده بین ۲ تا کوه صخره ایی بود.ازکوه پایین اومدیم و توی دره ی بین این ۲ تا کوه حرکت کردیم.توی این دره همه چیز دیدیم! استخون ساق پا و شاخ قوچ و کل و همینطور جمجمه! آقا پلنگه خیلی خوش خوراک بود! راستش یکم ترسیدیم!خداییش هر کس دیگه ایی هم اون صحنه رو میدید میترسید! نکته جالب دیگه اینکه وقتی خواستم از شاخها عکس بگیرم دیدم که همراهمون خودکار نداریم.تنها چیزی که همراهم بود و میتونستم ازش به عنوان شاخص استفاده کنم بلیط مترو بود!!! و این کاغذ نارنجی که تو عکس میبینید بلیط متروه که به عنوان شاخص ازش استفاده کردم!

شاخ کل(۷ ساله)

…داشتیم برمیشگتیم.میدونستم قراره اتوبوس کدوم سمت منتظرمون باشه.موقعی که محیط بانه داشت با آقای دودانگه صحبت میکردم شنیدم! مناظر انقدر قشنگ بودن که دلمون نمیومد راه بریم! مخصوصا وقتی بالای یه کوه میرسدیم.
… چند تا کوه رو که رد کردیم اتوبوس رو دیدیم.سوار اتوبوس شدیم و اتوبوس به سمت پاسگاه محیط بانی خرسک حرکت کرد.وقتی رسیدیم اونجا دکتر تصمیم گرفت که شب رو انجا بمونیم.قرار شد از هر گروه چند نفر با اتوبوس برگردن قلعه و وسایل ها رو بیارن.
…یادمه شب اول که ما بیرون از پاسگاه خوابیدیم همه بچه ها میگفت عقرب و مار میزندتون و تا صبح زنده نمیمونید!ولی اونشب تو قمشلو که شب سوم میشد بچه ها ترسشون ریخته بود و ۲ تا از گروهها نزدیک ما چادر زدن.اونروز تولد بابک بود و ما برنامه جشن تولد براش داشتیم! ۹ نفر بودیم تو یه چادر ۸ نفره کوچیک!با همین کمبود جا هم بچه ها تو چادر پشتک میزدن!
کیکمون یه بسته پفک بود و شمعش هم فندک ناصر باقری!
۲ تا چراغ قوه هم دست من بودم که تو چادر رقص نور میدادم و یه پارتی حسابی برای خودمون گرفتیم!
…بعد از جشن تولد به همراه ۴ نفر همگروهیم که اسممون رو گذاشته بودیم:”گروه بین المللی نوآورانِ کارورزی” یه پتو برداشتیم و راه افتادیم.یکم که از پاسگاه و صدای بچه ها دور شدیم، تو تاریکی ها نشستیم و ماه که تازه طلوع کرده بود و روبرومون بین ۲ تا کوه قرار داشت نگاه میکردیم.-گوشه ایی کوچک از زباییهای اطرافمون!- زیبایی هایی که هیچ وقت از تو چادرمون نمیتونیم ببینیم! من هم آهنگ از کرخه تا راین گذاشته بودم تا….
اونشبه جمعه من رو یاد شبه جمعه ی سفر کویر امسالم با بابک و یونس انداخت شبی که هیچوقت فراموشش نمیکنم….شبی که بدون کفش، توی تاریکی، روی خاکهای کویر دراز کشیده بودیم و به ستاره هایی که هیچ وقت به شهرمون نیومده بودن نگاه میکردیم!

چادر ما -محیط بانی خرسک-

آقای عطایی صبح اومد دم چادر ما و بیدارمون کرد.وقتی از چادر اومدیم بیرون فهمیدیم که چون دور از بقیه بودیم خواب موندیم و همه برای رفتن حاضرن! خیلی سریع حاضر شدیم و با عجله سوار اتوبوس شدیم.قرار بود بریم توی منطقه ی امن گشت بزنیم.از اونجا که دکتر میگونی روی وقت حساسه ، اتوبوس سر موقع حرکت کرد.بابک طبق معمول عقب مونده بود و دنبال اتوبوس میدوید!پشت سرش چند تا دیگه از بچه ها هم از محیط بانی بیرون اومدن و فهمیدن جا موندن  شروع کردن به دویدن تا اینکه به اتوبوس رسیدن و آقای دودانگه اتوبوس رو نگه داشت تا سوار شن.
…کمی که از پاسگاه دور شدیم یه گله آهو دیدیم که به سرعت شروع به دویدن کردن و از جلوی اتوبوس رد شدن.برای ما ندید پدید ها یه صحنه فوق العاده بود!
…یواش یواش به مرز منطقه امن رسیدیم.دیگه دشت تموم شده بود و به کوه رسیده بودیم.اتوبوس متوقف شد و پیاده شدیم.بعد از صحبت های دکتر میگونی راه افتادیم.
با اینکه دکتر خواسته بود بچه ها ساکت باشن ولی….!

من هم چون از همه چی عکس میگرفتم از همه عقب بودم! چون دوربینم مشکل پیدا کرده بود مجبور بودم همش باطری ها رو از توش در بیارم و وقتی که میخواستم عکی بگیرم دوباره بذارم توش! و این حرکتم رو کند میکرد.
گاهی انقدر از بچه ها دور میشدم که دیگه نمیدیمشون و مجبور بودم چند دقیقه ایی رو بدوم!
…تو مسیر چند جا توقف داشتیم.یکبار ۳ تا میش دیدیم و یه گله احتمالا ۲۱ تایی قوچ(تعدادش رو از روی عکسی که گرفتم شمردم.)بقیش هم بخاطر مارمولک و گیاه ها بود.

…نمیدونم چقدر راه رفتیم ولی میدونم خیلی کیلومتر بود! وقتی من رسیدم دیدم بچه ها زیر یه درخت بید مجنون کنار یه چشمه نشستن میگفتن حدود ۱۵ دقیقه ایی میشه رسیدن.یکدفعه صدای جیغ بچه ها بلند شد!!! آقا ماره از خونش اومد بیرون که ما دعوت کنه تو!!!!
یه افعی بود.شاید نزدیک ۲ متر.به قول مهندس عطایی یه رکورد بود.بیشتر از ۴ تا عکس نتونستم ازش بگیرم که یکیش خوب فوکوس نشده.
….بعد از چند دقیقه استراحت و پر کردن بطری های آبمون با آب چشمه ایی که بشدت بوی گوگرد و گاز میداد و البته خنک بود به سمت اتوبوس برگشتیم.برگشتنا اتفاق خاصی نیفتاد به جز اینکه من بازم دیر رسیدم و همه تو اتوبوس کلافه بودن!
…برگشتیم پاسگاه تا نهار بخوریم.قرار شد ساعت ۴ بریم معدن طلا.تا ساعت ۴ بیکار بودیم.
… بعد از نهار داشتم میرفتم تو چادر که دیدم چند تا آهو دارن از آبشخور نزدیک چادرمون آب میخورن.فکری به سرم زد که بریم و اونجا کمین کنیم و چند تا عکس از آهو و از فاصله نزدیک بگیریم.با بابک و یونس صحبت کردم و طبق معمول پایه بودن! از دکتر میگونی اجازه گرفتیم و حرکت کردیم.یه زیر انداز ،یه دوربین شکاری و یه بطری آب به اضافه ی یه پارچه ی سبز که من با خودم اورده بودم برداشتیم و حرکت کردیم.کتار آبشخور ۲ تا بوته ی بزرگ بود که ما بین اونا دراز کشیدیم و منتظر موندیم.۱ ساعتی رو دمر خوابیده بودیم تااینکه ۳ تا آهو نزدیکمون شدن و تنوستیم ازشون عکس بگیریم.آهو ها به فاصله ۷ یا ۸ متریمون اومدن و چون ساعت نزدیک ۴ بود و باید برمیگشتیم پاشدیم و اونا فرار کردن.(البته از فرارشون هم فیلم گرفتم.)

… به سمت معدن طلا حرکت کردیم.معدن قبل از روستای موته بود.بهمون مجوز ورود ندادن بجاش بسمت معدن سنگ لای بید رفتیم.

…شب شد.قرار بود بازهم پرژکتور کشی داشته باشیم ولی چون شکارچی اومده بود تو منطقه و محیط بانها داشتن دنبالشون میگشتن فقط قرار شد تا یکی از آبشخورها بریم و دوربین تله کار بزاریم و برگردیم.

ادامه دارد…

پاسگاه محیط بانی موته و جایی که ما چادر زدیم.

موته؛ منطقه ایی عمدتا دشتی که زمینهای کشاورزی خیلی توش دیده میشن.حصارهای مزارع و دکلهای فشار قوی نمای منطقه و رو خیلی زشت کرده.
برای روز اول برنامه ی خاصی نداشتیم.قرار شد استراحت کنیم تا شب برای پرژکتورکشی بریم بیرون.البته بعضی از بچه ها رفتن تو منطقه گشت بزنن.من هم که شب میخواستم سر حال باشم رفتم و تو چادر خوابیدم.دم غروب که پاشدم با یونس رفتیم که یه دوری بزنیم.نزدیک پاسگاه تو یه محدوده پر از تاغ بود.رفتیم نزدیکش ابتدا یه خارپشت دیدیم.آروم نزدیکش شدیم ولی فهمیدیم مرده.کمی جلوتر یه هوبره دیدیم.دیدن این صحنه رو هنوز باورم نمیشه!!! چون بعدا یکی از محیط بان ها گفت من ۱ ساله اینجام و هنوز هوبره ندیدم! موقع برگشت هم یه خرگوش دیدیم.
…. شب شد و شام تخم مرغ آبپز بود. اگه اشتباه نکنم ساعت ۱۱ بود که برای پرژکتور کشی راه افتادیم.جلوتر از همه مهندس عطایی بود.اونشب چند تا آهو و ۱ شغال رو از دور دیدیم.بعد از ۲ ساعت هم در حالیکه تازه ماه در اومده بود برگشتیم به پاسگاه.تو پاسگاه هم یه عقرب سیاه دیدیم و بس.

شب اول پرژکتور کشی.نور سفید نور فلاش دوربینمه و نور زرد نور پرژکتور مهندس عطایی

و اما موقع خواب! من ،یونس و بابک تنها کسایی بودیم که بیرون ار محیط بانی تو چادر خوابیدیم.البته دکتر میگونی هم بیرون خوابید.البته رو سقف اتوبوس. خلاصه اونشب ما ۳ تا انقدر سر و صدا کردیم که صدای بچه ها دراومد و از تو محیط بانی سرمون داد میزدن!!!! با کلی ترس از جن ها اونشب رو به سر کردیم!

ادامه دارد….

…و  فقط این فرصت است که کوتاه است!

فقط بخاطر قولی که به بچه ها داده بودم خواستم این عکس رو بذارم تو وبلاگ. کلیات سفر و بقیه عکس ها رو هم سعی میکنم تو چند روز آینده بذارم.
آخرین عکس ما، سالن اجتماعات اداره کل محیط زیست استان اصفهان:

برای دیدن عکس بزرگ کلیک کنید

این اس.ام.اسی بود که روز آخر نوشتم و برای همه ی بچه ها فرستادم.شاید هم آخرین اس.ام.اس ام به خیلی هاشون بود! این روز ها بچه ها خیلی Miss call میندازن! مهربون شدن!!!!!
البته هممون هم میدونیم که اینکارا ماله روزهای اوله.چند هفته دیگه گویی نه آموزشکده ایی وجود داشته،نه دوره ی کاردانی محیط زیست و نه ورودی ۸۵!
شاید یه ۲-۳ نفری با هم بمونن.ولی تنها چیزی که ماندگار باقی میمونه کارهایه که با هم کردیم و خاطره هاشونه.
۱– ۱۶ آذر سال ۸۵ ۳ نفری جشن دانشجویی گرفتیم!
من ، میثم خسروی و یکی از بچه ها که از ترم ۲ رفت به اسم مهدی اکبری. خداییش مراسم آخر طنز بود! میثم با اون تیکه هاش شده بود مجری، من پشت لپتاپ بودم و مهدی هم هماهنگی ها رو انجام داد.با اینکه کم بودیم و آموزشکده هم اصلا پشتیبانیمون نمیکرد.پذیرایی هم یه بسته شکلات بود که مهدی خودش خریده بود!

۲–اردیبهشت ۸۶ این وبلاگ رو راه انداختم.که یکی از پر دردسر ترین کارا بود.

۳– شهریور ماه نوار ابزار هدهد رو درست کردم.این یکی از با کلاسترین کارهام بود.الان ۱۶۰ تا کاربر داره.

۴–پاییز بود که توسط یکی از دوستانم با انجمن یوز آشنا شدم.عضویت من توی انجمن نکته مثبتی برای آموزشکده بود.خیلی از بچه ها توسط من تو انجمن عضو شدن که این خودش به فعال شدن بچه ها کمک کرد.

۵– ۱۶ آذر ۸۶ دوباره جشن دانشجویی برگزار کردیم با این تفاوت که هم آموزشکده از نظر مالی پشتیبانیمون میکرد و هم تعداد مون بیشتر بود.حدود ۱۵-۲۰ نفر بودیم.من برای این جشن ۲ تا کار کردم.یه فیلم مستند ساخته شد که من کارگردانش بودم.توی جشن هم دوباره من پشت لپ تاپ بودم.ایندفعه ۲ تا لپ تاپ داشتم.یکی برای آهنگها و با یکی تصویر رو پرده مینداختم.این مراسم فوق العاده عالی برگزار شد.

۶– ترم ۴ ؛ ترم بازنشستگی من بود! کار خاصی نکردم.بیشتر هم سعی کردم پامو از کارهای آموزشکده بکشم بیرون.ولی بخاطر کم کردن روی بعضیها(!) به همراه بابک و یونس یه سفر به کویر رفتم و یه مستند ۳۲ دقیقه ایی از منطقه حفاظت شده کویر ساختم.

۷–آخرین کارم هم طراحی جلد و کارهای گرافیکی نشریه سربازان زمین بود.

اما در مورد این وبلاگ و هدهد؛
هدهد یک مقدار تغییر خواهد کرد.این وبلاگ رو هم از چند روز دیگه بطور کامل تغییر میدم.اسم، تم و منوی اصلی تغییراتی خواهند داشت.

خدا حافظی
لغتی کوتاه اما …

خداحافظی با کسانی که جزئی از زندگیم شده بودند.
خداحافظی با جایی که زمانی عاشقش بودم ولی آن حتی یک لحظه …

ناگفته ها بسیار ، رنج بسیار ، خاطرات بسیار و فقط این فرصت است که کوتاه است.

خداحافظ کلاس و میز و تخته
راهرو

همچون همیشه ساکت هستین!
به قول دوستی: شما به این آمدن و رفتنها عادت کرده اید!
برمیگردم.بسمت چپ.خداحافظ تنها سالن آموزشکده.خداحافظ آبسرد کن همیشه خراب!

خداحافظ آقای سولقانی، عاشق سکوتت بودم!
چپ یا راست؟

خداحافظ آقای خداوردی ، عاشق لبخند تلخت بودم!
خداحافظ سایت کامپیوتر ، خداحافظ سایتی که همیشه دیسکانکت بودی!
خداحافظ آقای محمدی ، عاشق خاطره هایت بودم!

واحد آموزش ، تو هم خداحافظ!
خداحافظ آقای خسروانی ، بی ادعاترین استاد!
خداحافظ خانم آقایی ، امروز نیستی اما دلسوزی هایت را به خاطر خواهم داشت!
خداحافظ خانم موسوی ، خانم گودرزی ، خانم رفعتی و خانم حاجی طاهر هیچگاه مهربانی هایتان را فراموش نخواهم کرد!

برمیگردم.

خداحافظ آقای عطایی ، استادی که هیچگاه دانشجویان را از تجربیاتت محروم نکردی!

بسمت تنها راه پله ی داخل آموزشکده میرم.

آقای بزرگیان ، او هم نیست.کاش زودتر به آموزشکده می آمدی! اما حسرت “نه” شنیدن را به دلم گذاشتی!
خداحافظ دکتر طلائیان ، به من آموختی گاهی نباید هیچ گفت!

خداحافظ آقای حیدری ، خانم ساسانفر ،آقای صالحی
و خداحافظ دکتر زارع…

آقای صادقی می آید، آقای صادقی حلالم کن! طبق معمول نمی ایستد! خداحافظی میکند و خیلی سریع….

خداحافظ خانم درویشی ، امیدوار بودن را به من آموختی!
خداحافظ آقای لیموچی ، مهربانترین حراست این طرفها!

از استادها هیچکدام نبودند اما …
خداحافظ دکتر میگونی ، ممنون از اینکه بی منت استادی کردین!
خداحافظ دکتر طالبی ، حالا پشت سختگیری هایتان ، محبتهایتان را می بینم.
و خداحافظ دکتر سعیدپور ،ممنون از اینکه در میان ما بودین.از اینکه گاهی به کتابخانه می آمدین و با ما سر یک میز مینشستین…ممنون!
و خداحافظ یاد و خاطره “هنریک مجنونیان” ، همیشه افتخارم خواهد بود که روزی دانشجوی شما بوده ام!

خداحافظ خانم پژواک ، هر چند این روزها زیاد شما رو نمیبینیم، اما به خاطر همه کمک هاتون ممنون!

اما در کتابخونه! دری با ۲ لنگه که آدم رو یاد کافه های غرب وحشی میندازه!
خداحافظ صندلی ها
خداحافظ میزها و خط خطی های پر خاطره ات.
و خداحافظ خطوط موازی!
خداحافظ آقای سلیمانی ، دلم برای عصبانیتها و حساسیتت روی سکوت تنگ میشود!
خداحافظ ،خداحافظ ،خداحافظ ،خداحافظ ، کتابخانه!

وقت رفتنه!

از پله ها پایین میام.نرده ها ، پله ها.
نگاهم به اون دستگاهی میفته که مثله همیشه خرابه و هیچوقت اسمش رو نفهمیدیم! تلفن؟ کامپیوتر؟ یا؟
سمت راستم؛آمفی تئاتر ، دفتر بسیج(شورای دانشجویی سابق!) کاش هنوز دفتر شورا بودی! چقدر دوست داشتم کل امروز رو تو اون دفتر باشم!
خاطراتم، شما رو ساده رها نخواهم کرد!
گریه ها ،خنده ها ،روزها و …. انتظار!
خداحافظ در سبز!
خداحافظ گل های رز!
در سلف بسته است.و خداحافظ سلف.
خداحافظ روزهای بدون ژتون و قاشق!

آه! فراموش کردم! باید از اون ور میرفتم.

خداحافظ آب پاشی که هر روز خیسمون کردی!
خداحافظ آقای رمضانی! سلام ما رو به آقای رمضانی برسون!!!
خداحافظ درخت شاتوت! خداحافظ کاج و زبان گنجشک!

خداحافظ آزمایشگاه شیمی! خداحافظ اسید سولفوریک ۰٫۲ مولال!

خداحافظ آلاچیق!
خداحافظ خاطرات صبح سه شنبه! هر چند میخوام بشینم و نگات کنم اما… افسوس!

خداحافظ نیمکت.نیمکتی که چند ماه تنها رفیقم بود!

خداحافظ زمین فوتبال! خداحافظ فریاد ، گل ، اوت ، تکل ، پنالتی ، سایه زنی!

خداحافظ خوابگاه! هر چند با تو نبودم؛ اما کسانی که با تو بودند را دوست داشتم!

خداحافظ آقای شریفی! سلام ما رو به آقای قاسمپور برسون!

بسمت نگهبانی میرم.برمیگردم و به پشت سرم نگاه میکنم.منظره ایی که ۲ سال صبحها دیدیمش.اما چیز جالبی توش ندیدیم! و امروز …

خداحافظ دوستانم
خداحافظ عزیزانم
خداحافظ روزهایم
خداحافظ تنهایی هایم
خداحافظ گریه ها و خنده هایم
خداحافظ بعد از ظهر های غمگین
و خداحافظ عشق من!

خداحافظ آقایان نگهبان.
خدا حافظ کوچه ایی که گاهی استخر میشدی!
خداحافظ خیابون.
خداحافظ درخت اقاقیا.تنها سایه ی این دور و ورا !

هی!  آقا مترو میره؟
خداحافظ آموزشکده!

عکسی که اولین هفته ی ورودمون به آموزشکده گرفتیم:

عشق گذشته از پل

دشت پر از گلایول

گمشده ی دو حرفی

خسته ی روز برفی

حدود یک ساعت بعد بچه ها برگشتن.نزدیک غروب بود که سوار اتوبوس شدیم و بسمت دریا راه افتادیم.توی اتوبوس به درخواست بچه ها من گوشیم رو وصل کردم به ضبط ماشین و آهنگ پخش کردم.آهنگ دریا!

دریا! اولین عشق مرا بردی
                                دنیا! دم به دم مرا تو آزردی

دریا! سرنوشتم را به یاد آور
                                 دنیا! سرگذشتم را مکن باور

باز هم آمدی تو بر سر راهم
                                 آی عشق! میکنی دوباره گمراهم…

همین مقدمه کافی بود تا وقتی اتوبوس وایساد و من و بابک به سمت دریا راه افتادیم.وقتی صدای موجها رو شنیدیم.وقتی که چشهامون به موجها افتاد.بی اختیار چشم هامون خیس بشه.ساحل صخره ایی بود روی یه سنگ نشستیم.بابک بهم گفت آهنگ بذار  و من گذاشتم .
از کرخه تا راین….

نور قرمز غروب روی آب افتاده بود و خاطره هام روم زنده میکرد.صدای موج ….حالا اون رو میشنیدم.
فقط چند دقیقه اونجا بودیم که به درخواست بچه ها آقای شریفی گفت که بریم تا یه ساحل شنی پیدا کنیم.رفتیم یه جای دیگه و تا تاریکی اونجا بودیم.بعدشم برگشتیم خوابگاه.
شام خوردیم و نماز بعدشم همه رفتیم توی محوطه زیر انداز انداختیم.بازهم آهنگ گذاشتم.لنگه کفش!

یه لنگه کفش پیر و درب و داغون
                                       افتاده بود یه گوشه ی خیابون
هیشکی اونو یه لحظه پاش نمیکرد
                                       یه لحظه هم نگاش نمیکرد ….

نمدونم چرا جو اونشب اونجوری بود! اول بچه ها دور هم بودن ولی بعد…
هر کی رفت یه گوشه تنها نشست.البته از مشکل ۲-۳ تا از بچه ها خبر داشتم ولی بقیه چشون شده بود؟ اون ۲-۳ نفر هم نمیدونم چرا امشب یاد مشکلاتشون افتاده بودن.خودم هم استثنا از اونا نبودم ولی ….
جو عجیبی داشت اون شب!
ساعت ۱۲ رفتیم تو البته بعد اونهمه ناراحتی که اون روز تو سر بچه ها افتاده بود همه یه چیزی لازم داشتن… تغییر جو!
یکی از بچه ها اسپیکر اورده بود.باز هم گوشی من! ولی دیگه آهنگهای چاووشی و … نه! بچه ها آهنگ بلوتوث میکردن من پخش میکردم!
از بندری و کردی و گیلکی گرفته تو هر جور آهنگ خز و خیل رَپ!
تا ساعت ۲/۳۰ برنامه ی تغییر جو به راه بود! ماشالله بچه ها هم خسته نمیشدن! انگار نه انگار اینها همون افسرده های چند دقیقه پیش بودن! خلاصه یه سره وسط بودن و انواع حرکات موزون رو انجام دادن!
….
صبح ساعت ۷ بیدار شدیم.چشتون روز بد نبینه سر هر کسی یه بلای اورده بودن! یکی پاهاش و یکی دستهاش رو به تخت بالایی بسته بودن!صورت بعضی ها رو با زغال سیاه کرده بودن و کارهایی دیگه ایی که نمیشه گفت!!!!!!
اولین مقصدمون توی روز دوم مرکز اصلاح بذر بود.که دستگاههای خارج کردن بذر از مخروط و این چیزها رو دیدیم.بعد رفتیم جایی که بذرها رو میکارن….نهالستان!
تازه رسیده بودیم که بچه های دانشگاه آزاد سواد کوه هم رسیدن.کلاسمون با اونا برگزار شد.البته بودنشون مفید بود چون دور و بر دکتر اعتماد رو شلوغ کردن و ما هم میتونستیم بریم اون پشتها بشینیم استراحت کنیم!
بعد از نهالستان برگشتیم خوابگاه و بعد از نهار و نماز ساعت ۴ به سمت تهران راه افتادیم.البته به خاطر مشکلاتی که تو را پیش اومد.ساعت ۱۰/۳۰ رسیدیم کرج.چون بچه ها گفتن نمیتونن برن تهران و مترو نیست آقای شریفی با چند تا تماس تونست اجازه ی خوابیدن ما رو توی خوابگاه بگیره.به دخترا هم توی سوئیت های آموزشکده جا دادان.سفر ما به خوابگاه ختم شد! تا اینهم یک خاطره ی فراموش نشدنی دیگه باشه!

والسلام

قرار بود ۱۳ فروردین کویر باشیم ولی نشد.گروهی هم که قرار بود با من بیان فرق میکردن.تو گروه اول ۳ نفر دیگه از بچه های آموزشکده بودن.روز ۱۴ فروردین با یکی از بچه ها رفتیم اداره کل محیط زیست استان تهران برای گرفتن مجوز و قرار بود ۲ نفر بعدی برن ورامین و من از اونجا سوارشون کنم.

نمیخوام بگم تو اداره کل چه اتفاقاتی افتاد و چی به ما گفتن ولی در کل به ما مجوز ندادن به این بهونه که الان فصل شکار و تولید مثله!(حالا چی جوری این ۲ تا فصل یکی شدن ….!) بالاخره ما که با هزار امید راه افتاده بودیم.برگشتیم خونه!

به آقای بزرگیان -معاون آموزشکده- زنگ زدم و گفتم که به این مشکل خوردیم ایشون هم لطف کردن و کارهای مجوز رو برای ما درست کردن.قرار شد صبح ۱۵ فروردین تو اداره ی ورامین پیش آقای میرانزاده باشیم تا ایشون مجوز رو به ما بدن.به بچه ها زنگ زدم و همشون گفتن دیگه کویر نمیان! منم که دیدم اگه نرم جلوی آقای بزرگیان و میرانزاده ضایع میشم به این فکر افتادم که به بابک و یونس که همیشه پایه ی مسافرتن زنگ بزنم!حدود ساعت ۱۱ شب بود که بهشون زنگ زدم و اونا با کمال میل قبول کردن!

خلاصه با بعد از کلی دنگ و فنگ ما ساعت ۵ روز ۱۵ فروردین رسیدیم پاسگاه مبارکیه.بعد از دیدن مجوز هم به ما اتاق دادن.بعد این که وسایل رو گذاشتیم ساعت ۶ از پاسگاه راه افتادیم به سمت رودخونه ی نزدیک پاسگاه.چند تا عکس و فیلم از آب چلیکها گرفتم و تاریک شده بود که برگشتیم پاسگاه.

جاتون خالی شب کباب داشتیم ۳ تا سیخ واسه محیط بان پاسگاه و سرباز های سپاه و ۷ تا سیخ برای خودمون.۳ تا سیخ اول خام بودن و همه رو مریض کردن! و ۷ تا سیخ خودمونم سوختن!خلاصه اونشب گرسنه خوابیدیم!

فردا صبح با محیط بان پاسگاه-آقای سلمی- به سمت تالاب زرد پر راه افتادیم چند تا فیلم گرفتیم-نمیگم تا تو آمفی تئاتر آموزشکده فیلمش پخش بشه بیاین ببینید!- ناهار رو با نگهبانهای آنتن مخابرات توی یکی از بلندترین کوههای منطقه خوردیم و دوباره برگشتیم تالاب و تا نزدیک شب اونجا بودیم.

روز سوم دم طلوع آفتاب رفتیم دنبال قوچ و میش ولی از شانس بد ما طوفان شد و ما نتونستیم چیزی ببینیم.

خلاصه بعد از ظهر روز ۱۷ فروردین برگشتیم خونه.هیچوقت خاطره ی شبهای رویایی کویر رو فراموش نمیکنیم!

در حاشیه:

*زیاد مطالب علمی و مشکلات مدیریتی رو ننوشتم چون بیشتر میخوام حرفهامو روی مستندی بزنم که قرار تو آمفی تئاتر آموزشکده پخش بشه.هر موقع فیلم آماده شد بهتون خبر میدم!

*مسیر رفت به منطقه:ورامین-پیشوا-روستای قلعه بلند-روستای عسکرآباد-روستای حصار گلی-پاسگاه مبارکیه. فقط بدون مجوز نرین چون اگه محیط بان هم بشناستتون سپاه تو منطقه راهتون نمیده!