طبق درخواست آقا مهدی قول داده بودم در مورد اهداف گروه وبلاگنویسان محیط زیستی که چند هفته است که راه افتاده توضیح بدم.
فعلا تنها هدف دور هم جمع کردن وبلاگنویسان محیط زیستیه.  ببینید ، ما تا نتونیم با هم باشیم نمیتونیم برای کارهای بزرگ برنامه ریزی کنیم. تو پست اول که در مورد گروه نوشته بودم ۳۰ مرداد رو مثال زدم. با اینکه اسم وبلاگی که این حرکت رو طرح ریزی کرد یادم نیست ولی یادمه که تو همه ی وبلاگها کامنت گذاشته بود اگه این گروه هر چی زودتر قوی بشه اونوقت دیگه هیچ کودوم از ما لازم نیست انقدر وقت صرف کنیم.
بد میگم بگو بد میگی!
باید به این نکته توجه کنیم تا اطلاعات وجود نداشته باشه برنامه ریزی هم معنا نداره!
یا همین مقاله ی جدید جناب درویش که گفت ۶۰۰۰ وبلاگ از محیط زیست مینویسن! فکر ش بکنید ۶۰۰۰ نفر چه کارا که نمیتونن بکنن! پس بیاید با هم یکی بشیم تا بتونیم راهت تر برای کارهای بزرگ برنامه ریزی کنیم.

هر کدوم از دوستان که به عضویت در گروه وبلاگنویسان علاقمندند تو قسمت کامنتها ای میلشون (ترجیحا جی میل) رو بذارن تا واسشون دعوتنامه بفرستم.

——————————————

درحاشیه:

حتما این پست سرباز زمین رو بخونید:۲ خبر ناگوار

شماره: ۴

موضوع: فک دریای خزر

محقق: خانم س.ساسانی

بارگذاری بر روی سیستم

امروز لوله ی توپم به سمت بچه های دانشکده ی خودمونه!
خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی بی معرفت هستین!
چرا؟
چرا نداره خدایی چند تا از بچه ها میان و مطالب ما رو میخونن؟ خیلی واسم جالب بود، چند روز پیش یکی از نزدیکترین دوستام گفت وقتی داشتم در مورد یه کلمه ی محیط زیستی تو گوگل سرچ میکردم وبلاگ تو رو صفحه ی اول اورد! در حالی که من تا حالا ۱۴۶۵۴۷۴۷۷۵۴۲۳۲۹ دفعه بهش گفتم بیا تو وبلاگ مطالبمون رو بخون ولی نیومده بود!
و خیلی دیگه از بچه ها که این اتفاق واسشون افتاده بود و تازه تعجب کرده بودن و به من میگفتن فکر میکردم وبلاگتون در پیتی یه!
این همه مطلب علمی، خبری  تو وبلاگ هست اونوقت تو میری ویکی پدیا؟ آخه خوشگل ویکی پدیا میخواد مطلب های ما رو بذار تو سایتش ما اجازه نمیدیم(خوابش رو ببینم!)
بیاید بخونید و نظر بدید. به خدا هر یه نظره کوتاهه شما یه دنیا امیده واسه ما.

می خواستم اولین منطقه ای را که به شما معرفی کنم پارک ملی گلستان باشد چرا که اولین پارک ملی ایران است ولی بعد یکی از بچه های گروه  آگهی رسمی مصوبه ی شماره ی ۲۶۰ شورای عالی حفاظت محیط زیست را بهم داد تا اولین منطقه ای را که می نویسم تازه باشد. 

کلیک کنید – ادامه مطلب ..

گاهی ما انسان ها فقط به فکر افزایش منطقه ی زندگی خود هستیم و توجهی به این موضوع نمی کنیم که این منطقه ای که ما آن را نابود می کنیم پیش از ما گیاهان و جانورانی در آن سکنی گزیده اند و فعالیت ما باعث نابودی آن ها می شود و این بی احتیاطی ما آن ها را رو به انقراض کشانده است و امروزه ازبعضی از آنها دیگر هیچ خبری نیست و یا تعداد آنها به قدری کم شده است که در خطر انقراض قرار گرفته اند. به همین دلیل است که     IUCN  (اتحادیه ی بین المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی) که هم اکنون نام آن به TWCU اتحادیه ی جهانی حفاظت تغییر کرده است در صدد بر آمد که جلوی این نابودی را بگیرد واین موجودات زنده را از خطر نابودی نجات دهد . برای همین مناطق زندگی آنها را بسته به موقعیت و دست نخورده بودن آن در شش کلاس قرار است. ولی ایران فقط چهار منطقه آن  را داراست.                                                      

تا به حال باید در نزدیکی محل زندگی و یا در هنگام مسافرت با تابلوهای  محیط زیست که روی آن عبارت هایی نظیر پارک ملی ، پناهگاه حیات وحش ، منطقه ی حفاظت شده و … نوشته شده ، مواجه شده باشید. آیا از خودتان پرسیده اید این عبارات چه معنایی دارد. از این پس در بخش چهارگانه ی ایران به استان های شما سر می زنیم واین مناطق را معرفی می کنیم اما قبل از آن باید این عبارات را توضیح دهیم.                    
کلیک کنید – ادامه مطلب ..

اول میخواستم تیتر این پست رو بذارم :”اول مهر یادآور یک خاطره ی تلخ” ولی دیدم دلم به من اجازه ی این کار رو نمیده که بنویسم تلخ.
پارسال همچین موقعی بود که من اومدم این دانشکده. شاید باورتون نشه روز اول مهر ، وقتی داشتم برمیگشتم خونه کم مونده بود گریه ام بگیره! خدایا چرا من باید محیط زیست قبول بشم؟ اصلا هم یادم نمیومد چرا این رشته رو تو برگه ی انتخاب رشته زدم. اصلا من ماله این رشته نبودم. بیشتر رشته هایی که من زده بودم مدیریت بود و بیشتر مدیریتها ، صنعتی.بعدن فهمیدم که فقط من نیستم که این رشته رو ندیده زده بودم! به غیر از بچه های شهرستان و کرج، ما ۳ نفر بچه های تهران بودیم که به هر دری زدیم تا فقط از اینجا بریم! من، بابک بهمن خواه و مجتبی رفعتی. همه راه ها رو هم رفتیم از تکمیل ظرفیت و تغییر رشته گرفته تا حتی کنکور دادن دوباره! ولی موفق نشدیم . یعنی همش وقت تلف کردن بود. و تنها نتیجش پایین اومدن معدل ترم اولمون بود.
خلاصه بعد از کلی دردسر مجبور شدیم قبول کنیم که باید موند و محیط زیست رو ادامه داد. تنها راه هم که به ذهن من و بابک رسید ،این بود که خودمون رو بندازیم تو محیط زیست! تو دانشکده فعال باشیم تا سر خودمون رو گرم کنیم! و اومدیمو این وبلاگ رو راه انداختیم.ولی مجتبی حال و حوصله ی این کارها رو نداشت و فقط بخودش قبولوند که باید بیاد و بره.نمیدونم اسمش رو چی میذارید، به اون کوچه زدن، گول زدن خود و یا بیخیالی! ما اینجا موندیم، سوختیم و ساختیم.
ولی حالا وضع من فرق کرده. حس میکنم به این رشته علاقمند شدم و هر کاری میکنم که تا مقاطع بالای این رشته برم. چون این طناب سربازی از پشت دنبالمون و اگه وایسیم میفته گردنمون!
 چاره ایی ندارم به غیر از اینکه بگم:

 خداحافظ رویای شیرین رشته ی مدیریت!

ولی چرا این چیزها رو گفتم؟ چون بچه های ورودیه ۸۶ رو میبینم که تازه شروع کردن راه ما رو میرن. بابا بخدا اینراه بیراهست! نمیدونم شاید برای دخترا که مشکل سربازی ندارن آخره راه رو آسفالت کرده باشن! ولی اگه حرف این دوستاشون رو گوش میدن فقط بچسبن به درسشون.

به امید روزی که ما هم حذف شدن کنکور رو ببینیم!

تو این چند هفته انقدر شرایط خاص پیش اومد که خیلی از برنامه ها مونو بهم ریخت و بعضا نابود کرد. وبلاگ هفته ایی ۱ بار آپ میشد و خلاصه کلی خبرهای جورواجور اتفاق افتاد که نتونستم بنویسم ولی مثل این برنامه ی ۷روز که جمعه ها تو تلویزیون نشون میده و خلاصه ی اخبار هفته رو میگه حالا من هم ۱۵ روز میسازم!
* از نظر من مهمترین خبر انتقال گوزن زرد بعد از فکر کنم ۴۶ سال به زیستگاه اصلیش بود.وقتی با یکی از بچه های دانشکده در جشن روز یوز آسیایی شرکت کردیم خیلی مشتاق بودیم که با مهندس ضیایی ملاقات داشته باشیم ولی وقتی فهمیدیم که تشریف نمیارن و برای انتقال گوزنها به ارومیه رفتن نمیدونستیم ناراحت بشیم یا خوشحال! چون از طرفی شانس ملاقات با مهندس ضیایی رو از دست داده بودیم و از طرف دیگه از اینکه گوزنها بعداز اینکه ۴۶ سال پیش تقریبا بطور کامل منقرض شده بودند و حالا از وضعیت بحرانی خارج شده بودن خوشحال بودیم.در مورد جشن هم دوستان به اندازه ی کافی توضیح دادن و من دیگه نمینویسم.
میتونید مقاله ی گرگ خاکستری رو در این مورد بخونید.
* خبر بعدی اینکه خانم جوادی آقای زارع مایوان معروف رو به ریاست دانشکده انتخاب کردن.
* آقا ساسان ، مشاور مجازی وبلاگ!(یه چیزی تو مایه های همون شنگول خان معروف ولی از نوعه با تربیت و مفیدش!) بعد از حدود ۲ ماه غیبت سر و کلش پیدا شد خدا بخیر کنه!
* و اینکه گروه آپاچی ها(!) خواسته بود یه راه برای ارتباط مون بگم همین قسمت نظرات و ایمیل من فکر کنم کافی باشه تا بتونم بهتون کمک کنم.
ایمیل من: Morteza.mirzaei000@gmail.com
* آقا مهدی عزیز هم خواسته بودن در مورد اهداف گروه وبلاگنویسان هم توضیح بدم که قول میدم اگه خدا بخواد تا فردا بنویسم. و ممنون از تمام دوستانی که در گروه وبلاگنویسان محیط زیستی عضو شدن.
در ضمن از همه دوستان سبزم که فوت علیرضا رو تسلیت گفتن تشکر میکنم و امید وارم در تمام مراحل زندگیه سبزشون موفق باشن.

                                                                                              با تشکرمرتضی