هنوز دوره کارشناسیم تو جایی که عاشقش بودم(!) شروع نشده بود که داستان انجمن علمی با پیشنهاد من ماجرای تشکیل ۱ تشکل دانشجویی جدید شروع شد.فکر کنم ۴-۵ دفعه ای ثبت کردیم انجمن رو! ۱ بار اساسنامه رو گم میکردن، ۱ بار اساسنامه رو حال نمیکردن و ۱ بار هم گوشه کاغذ چهارمش تا خورده بود!!!!
حالا دردسر های گرفتن اتاق و تجهیزات و … جای خود. دکتر زارع ۱ ترفند خاص داشت اونم اینکه همه نامه ها رو مینوشت مذاکره شود و یا نبود که کسی باهاش مذاکره کنه یا ۴ به بعد میومد آموزشکده! خدا خیریش بده خیلی سخت کار میکرد واسه ۷-۸ جا! خدا این سختکوش ها رو واسه ایران نگه داره! آمین!
و خدا بیامرزه پدر مادر دکتر گشتاسب رو که اتاق و تجهیزات بهمون داد. یادمه تو جلسه ایشون با تشکل ها از احوال همه پرسید و من گفتم ما که خوشحالیم! واقعا کارها رو غلطک افتاده بود! شکر!
این نکته رو بگم تا حرف در نیوردن برام! از دکتر فاضل هم بدی ندیدیم!
خلاصه اینکه همه حرفهایی که خودتون دیدین و شنیدین و همه کمک های خاله خرسی و اذیت های آموزشکده ای ها جمع شد و جمع شد و یهو دوزش بالا زد! این حرفاشون نه که بزرگنمایی زیستی و اثر تجمعی داره… لامصب بیرون نمیره از دل که!
آره اُور دوز کردیم و بی خیال شدیم.گفتم شاید مصرف قرص آرام بخش بعضی ها پایین بیاد.در اتاقشون هم سبزه دراومده بود که خوب رو مزائیک نمای خوبی نداشت.بالاخره محیط اداری هستش و این حرفها…
سخن کوتاه! داستان انجمن تموم شد! دیروز استئفای خانم دهقان، دبیر انجمن رو پذیرفتند و اتاق رو تحویل دادیم.امروزم کلید اتاق و برد رو دادم بهشون تا مطمئن شم همه چی تموم شده! امیدوارم کسی پیدا شه که به قول دوستی بتونه واقعا دل بسوزونه و از رو علاقش کار کنه! منتظر تیم جدیدم اگه وجود داشته باشه تا کارشو شروع کنه.البته واقعا امیدوارم باشه همچین چیزی!
و در آخر ۱ آرزو برای خودم!
آرزو میکنم بتونم در آینده بچه ام رو اندازه انجمن علمی دوست داشته باشم!
والسلام!

———-

مربوط:

برنامه پیشنهادی این ترم انجمن که اسفند ماه ارائه شد برای آموزشکده ولی شانس تصویب نداشت بنده خدا!

*فقط برنامه روز درختکاری با مقیاس کوچیک انجام شد که هزینه ها رو خودمون تامین کردیم.

————–

بخوانید در این رابطه:

پایان داستان