پالاس ایرانی | Persian Palas » خجیر

اردوی انجمن علمی در پارک ملی خجیر

مرتضی پورمیرزای — Thu, 29 Oct 2009 17:31:35 +0000

بعد از مدتها پیگیری بالاخره با تلاش خانم دهقان؛ دبیر انجمن علمی آموزشکده محیط زیست، اولین اردوی جمعی انجمن با وجود مشکلات فراوان در پارک ملی خجیر برگزار شد.تعداد ۱۶ نفر از دانشجویان آموزشکده در این اردو شرکت داشتند.خدا رو شکر همه چی عالی پیش رفت تا اولین اردوی انجمن بچه ها رو راضی نگه داره.

خودم برای اولین بار ۱ گله ۱۰۰ تایی قوچ و میش دیدم در این سفر که واقعا هیجان انگیز بود و همین طور یک افعی البرزی که فیلمم خوب شد ازش ولی عکسهام خوب نشد.

از خانم طیرانی هم که برای خریدها کمک کردن تشکر میکنم.(این اردو با اردوی جهادی بسیج در روستای خجیر هماهنگ برگزار شد.)

عکس یادگاری بچه ها با یک بزغاله:

برای دیدن عکس بزرگ کلیک کنید.

آقا روباه!

مرتضی پورمیرزای — Thu, 25 Jun 2009 10:07:00 +0000

این عکس رو ۱۰ خرداد امسال تو خجیر گرفتم.با بچه های انجمن علمی رفته بودیم.

یه یادگاری!

مرتضی پورمیرزای — Fri, 29 May 2009 19:46:00 +0000

پنجشنبه خجیر بودم.برای اردوی درس اکوسیستم های آبی. تنهایی رفتم که شاید چیزی ببینم.بد نبود.۷-۸ تا تیهو.یه مار ، ۴ تا میش و یک بره.اینم عکس یادگاری از غروب وقتی داشتم بر میگشتم باغشاه:

راز بقا

مرتضی پورمیرزای — Wed, 18 Feb 2009 17:24:00 +0000

راز بقا
وقتی ما ایرانی ها این کلمه رو می شنویم ناخود آگاه یاد شیر و پلنگ و آهو می افتیم! یاد دشتهای پر از حیوان آفریقا!زرافه ها و گورخرها، کفتارها و لاشخور ها، یوزپلنگها و سرعت خیره کنندشون توی تعقیب آهوها ….
اما یه سوال!
چرا ما فقط حیات وحش رو تو آفریقا میدونیم؟ چرا همیشه فکر میکنیم حیوانهای مختلف فقط تو آفریقا وجود دارن؟چقدر در مورد حیوانات خودمون میدونیم؟ چند نفر از ما میدونه که تو ایران خودمون بیشتر این حیوان هان وجود دارن؟ پلنگ، گورخر، یوزپلنگ، کفتار و …
شاید واستون جالب باشه که بدونید ایران بزرگترین پستاندار دنیا یعنی وال آبی و کوچکترین اونها که یک حشره خوار کوچکه رو داره! حالا بگذریم از ۱۶۵ گونه پستاندار دیگه که توی همین ایران زندگی میکنن! یا اینکه بیش از ۵۱۰ نوع مختلف پرنده در ایران دیده میشن!و جالبتر اینکه بدونید تنوع حیات جانوری کشور ایران به تنهایی با کل قاره اروپا برابری میکنه!
حالا اگه بگم خیلی از این حیوان هایی که توی فیلمهای راز بقا از آفریقا نشون میده توی چند کیلومتری همین تهران زندگی میکنن چی میگید؟ شاید اسم خجیر رو شنیده باشید.منطقه ایی با وسعت ۱۰٫۰۰۰ هکتار که در شرق تهران واقع شده و فقط یک ربع ساعت با فلکه سوم تهرانپارس تهران فاصله داره! تو این منطقه که گفته میشه قدیمی ترین منطقه حفاظت شده جهانه و از ساله ۱۲۷۴ به عنوان شکارگاه سلطنتی حفاظت میشه حیواناتی مثل پلنگ، کفتار، گراز، روباه، گربه وحشی، پازن، بز کوهی، آهو و …. زندگی میکنن!
منطقه ایی خوش آب و هوا، با طبیعتی بکر که می تونید از فاصله ی نزدیک حیات وحش رو توی محیط زیست خودش ببینید نه از توی تلوزیون و حتی از پشت میله های قفس باغ وحش!
خجیر یه بهشت کنار این تهران با هوای کثیفشه که حتی خیلی از مردمش هم از وجود یه همچین جایی بی خبر هستن.البته از اونجاییکه اهمیت این منطقه از نظر زیست محیطی و به عنوان یک پارک ملی خیلی بالاست افراد بدون مجوز حق ورود به اونجا رو ندارن و چون سازمان محیط زیست برای بکر موندن چنین مناطقی خیلی تلاش میکنه روستاهای خجیر آب، برق و گاز ندارن! بدین معنی که توی منطقه شما چیزی به عنوان تیر برق نمی بینید!
این رو هم بگم که با وجود حفاظت شدید سازمان حفاظت محیط زیست از این منطقه به عنوان ریه های تنفسی شهر تهران، خجیر هم از توسعه ی بی برنامه ی انسان بی نصیب نمونده.سد ماملو و جاده ی پارچین- پاسداران که از قلب منطقه میگذره ساختار منطقه رو بطور کامل به هم ریخته. هر چند وقت یکبار هم خبر تصادف حیوانات منطقه با ماشینهایی که با سرعت بالا توی جاده ی اصلی حرکت می کنن شنیده میشه.شاید از خودتون بپرسین بودن یا نبودن یک حیوان چه فرقی میکنه؟ میتونم داستان انقراض ببر ایرانی رو مثال بزنم.زمانی که ببر توی جنگل های مازندران زندگی میکرد مردم فقط چون از ببرها می ترسیدن به شکارچی ها پول میدادن تا اونها رو بکشن. تا اینکه در سال ۱۳۳۲ آخرین ببر هم در مازندران شکار شد.در حالیکه تمام مردم منطقه که اکثرا کشاورز بودن فکر میکردن مشکل بزرگی رو حل کردن، متوجه شدن که وقتی ببری وجود نداشته باشه حیوان های دیگه ایی مثل گراز اونقدر زیاد میشن که صدمات زیادی به مزارع کشاورزی می زنن.از اون سال به بعد کشاورز های منطقه با مشکل خیلی بزرگتری مواجه هستند.چون گراز در هر نوبت زایمان میتونه بیش از ۱۲ نوزاد به دنیا بیاره که هر چیزی رو میخورن!
و اما با وجود تمام مشکلات موجود در خجیری که کنار بزرگترین شهر ایران قرار داره، ادامه زندگی حیات وحش به سختی در خجیر امکانپذیره. گسترش فعالیتهای بشری،خشکسالیهای اخیر، شهرک سازی و تخریب مراتع راز بقای حیات وحش منطقه رو پیچیده تر کرده!
و اما کاش زودتر بشر متوجه بشه که وجود حیوانات و طبیعت بکر در اطرافش راز بقا و زنده موندن نوع بشره!
به امید اون روز ….

سلام

اینم از متنی که در شماره ۱۲ ماهنامه راه موفقیت چاپ شد.

اما در مورد مطلب یوزپلنگ(ایران سرزمین شیران) که تو شماره قبلی ماهنامه چاپ شده بود هم باید بگم چون تایپ شدش رو نداشتم تو پالاس نذاشتمش!

خبر اینکه:من هم به آموزشکده بر می گردم!البته آلودگی محیط زیست!رشته اش رو دوست ندارم ولی خوب، چاره ایی نیست!

سبز باشید و استوار

مرتضی

آهو روی کوه! فاجعه در خجیر!

مرتضی پورمیرزای — Thu, 05 Jun 2008 15:16:00 +0000

شنبه همین هفته برای اردوی درس بیولوژی حیوانات شکاری رفته بودیم خجیر.استادمون هم دکتر میگونی بود.چون قرار بود اتوبوس ساعت ۷ از آموزشکده راه بیوفته ما گفتیم که خودمون میایم خجیر.۷ نفر بودیم و ساعت ۱۰٫۱۵ رسیدیم خجیر.بچه نیم ساعت بود رسیده بودن و منتظر ما بودن!
اتوبوس راه افتاد.اول رفتیم سد ماملو بعد هم پیاده بسمت باغ شاه حرکت کردیم.دکتر گفت:اگه توی این دره قوچ و میش ندیدین، فاتحه ی پارک رو بخونید(که البته ندیدیم!).نهار رو توی باغ شاه خوردیم. و بسمت رودخونه حرکت کردیم.بعد از ۱۰ دقیقه پیاده روی یکی از بچه ها روی کوه میش دید! دوربین انداختم…..بله! یه گله ی حدود ۳۰ تایی! اولین بار بود که میش میدیدم.با چند تا از بچه ها به سرعت شروع به دویدن کردیم.حدود ۳-۴ کیلومتر رو یه سره دویدیم! بچه ها یکی یکی کم اوردن و نشستن ولی من با اینکه پاهام درد میکرد ، همچنان ادامه دادم تا اینکه کوه رو کاملا دور زدم و به فاصله ی حدود ۱۰۰ متری گله رسیدم و ازشون فیلم گرفتم.بعدشم تشنه و خسته برگشتم ولی ….. بچه ها رفته بودن!
شانس اوردم گوشیم آنتن داشت و گرنه….(جالبه ایرانسل توی خونه آنتن نمیده، نمیدونم چی جوری تو کوه آنتن میده!) فهمیدم بچه ها مسیرشون رو بسمت روستای خجیر تغییر دادن.منم به اون سمت رفتم.
نشانه های خشکسالی کاملا مشهود بود.رودخانه به جز یه آب باریکه خشک بود.اگه اشتباه نکنم پارسال تابستون که خجیر بودم ۱۰-۱۵ برابر الان آب داشت!
اما فاجعه ی اصلی.داشتیم از پارک برمیگشتیم و اتوبوس به سرعت حرکت میکرد.دکتر میگونی گفت بچه ها سمت چپ رو ببینید.۳ تا میش.یکم جلوتر اتوبوس نگه داشت تا بچه ها از شیر کنار خیابون آب پر کنن.منم برگشتم تا از میش ها فیلم بگیرم.دقیقا بالای کوه روی خط الرأس بودن.وقتی روشون زوم کردم….. زرشک! اینها که آهو هستن! فیلم گرفتم و برگشتم به دکتر گفتم آهو بودن.باور نکرد! گفت آخه آهو اینجا چی کار میکنه؟! تا اینکه فیلم رو دید.
آره! آهو بودن ولی چرا اونجا؟ زیستگاه یوزپلنگ هامون شده تپه ماهور و کوه! قوچ و میشمون رو صخره ها می پلکن! و آهو هامون روی خط الرأس کوه!
چه کردیم با خونه ی این مخلوقات خدا؟؟؟

و شاید …… خداحافظ خجیر!

مرتضی پورمیرزای — Fri, 16 Nov 2007 14:32:00 +0000

سد سازی،جاده،خط لوله، فنس کشی و حالا گونه ی غیر بومی!
آیا هنوز هم میشه به خجیر گفت پارک ملی ؟ چرا باید همین چیزی هم که از خجیر مونده رو بدست خودمون نابود کنیم؟
اگه هم قبول کنیم که تو مشکلات قبلی خجیر سازمان هیچ نقشی نداشته این دفعه مشکل خود سازمانه!
بعد از تجربه ی دشت ناز ، جزیره ی اشک و پارک ارومیه حالا گوزن زرد به تهران خواهد اومد.
نمیدونم شاید من خبر ندارم مگه گوزن زرد رو به دز و کرخه که زیستگاه اصلیش بود برنگردوندن؟ مگه اونجا چه مشکلی داشت؟
اصلا چه دلیل داره که گوزن زرد به تهران منتقل بشه؟
درسته که گونه ی با ارزشیه.درسته که تکثیر نسلش خیلی مهمه. ولی نه اینجا در خجیر ، بلکه در زیستگاه اصلیش منطقه ی دز و کرخه. نه در خجیر!
البته به قول همشهری میتونه یه منبع اکوتوریستی باشه!
عزیز من، قشنگ ،اکوتوریست؟ فقط اکونابودی تو خجیر وجود داره! کدوم اکوتوریست؟
البته باید ببینیم نظر کارشناسها چیه ولی هر چی باشه من فکر نکنم مثبت باشه.
بعد از خداحافظی با سرخه حصار شاید حالا وقته خجیره.ولی …

به یاد یک روز زیبا در خجیر

—————————–
در حاشیه:
اگه کسی از بچه ها نظر مثبتی در مورد این طرح داره لطف کنه تو قسمت نظرات بنویسه شاید ما هم توجیه شدیم.